Angst voor stress

Wow! Onderstaand filmpje is echt de moeite van het kijken waard!

Het is precies de in taal uitgelegde ervaring die ik de afgelopen weken zelf heb doorgemaakt en ontdekt! Iets prachtigs!

https://ted.com/talks/kelly_mcgonigal_how_to_make_stress_your_friend?utm_source=sms&utm_medium=social&utm_campaign=tedspread

Een paar weken geleden mocht ik een praatje houden over de Lichtenberger Methode. Een groot thema daarin was de factor stress op ons systeem en de invloed van de zintuigen op ons stresslevel.. Hoe actiever en verder ontwikkeld de zintuigen, des te lager het stresslevel in ons systeem, daar kwam het in mijn speech op neer. Dit ging vooral over de dagelijkse stress die we ervaren om allerlei kleine en grotere dingen die ons overkomen.

Wat er tegelijkertijd bij mijzelf speelde en wat voor mij toen en nog steeds een groot en zeer fascinerend thema was en is, was het omgaan met enórme stress waarbij tunnelvisie en de vlucht- en vooral freezereflex je zo heftig overvallen dat er van zintuiglijke waarneming nagenoeg geen sprake meer is. Al mn mooie ideeën over de zintuigen; ‘poef!’, opgelost als een uit elkaar gespatte bellenblaasbel. En daar sta je dan voor je publiek voor wie je ieder moment gaat zingen of aan wie je een praatje houdt over oa stress. Verloren ben je en geen zintuig kan je nog redden… Lijkt het..

Ik realiseerde mij, mede dankzij Mark ter Seldam, dat mijn reactie op het feit dat ik stress ervaar al bij voorbaat niet klopt en ook totaal niet overeenkomt met dat wat ik dagelijks in mijn Lichtenberger lessen als pedagoog/“therapeut” overbreng aan de mensen die bij mij komen!

Lesje zelfreflectie houdt je bescheiden…

Mijn reactie op stress is dat het weg moet. Omdat ik weet dat stress kan verminderen door bijv mijn aandacht naar mijn oren te brengen en ze heel diep van binnen te voelen, geeft het me des te meer ongenoegen dat er stress is die ik niet verminderd krijg. Ik raak hiervan eigenlijk in een nog grotere paniek.

Mijn clienten leer ik vaak om naar de stress toe te gaan, met de wetenschap deze te laten verminderen bij ze door het verbinden met hun stress. Verbinden gaat per slot van rekening via de zintuigen; (het grote Lichtenberger thema; de zintuigen). Geheime agenda toch wel, want er is een doel.

Totdat ik een paar weken geleden mn angst en stress ben gaan beschouwen als mijn verfijnde intuïtieve raadgever, als een deel van mijn innerlijke wijsheid, mijn helper.

Ik nam iets wat me stress gaf en hoefde er alleen maar bij te blijven en te speuren waar ik in mijn lijf de stress ervoer om vervolgens bij zowel die fysieke plek van onbehagen te blijven als bij dat wat het gevoel deed groeien. Ik gaf de plek van onbehagen de kans om te groeien en groeien en groeien totdat: een verschuiving. Dat wat ik zag, veranderde in mijn waarneming. Ik versmolt ermee en de angst verdween. Niet omdat dat zo moest maar omdat ik niet meer bang was voor de stress. Ik nodigde deze uit, ik dook er in.

Sindsdien oefen ik. Als ik m voel komen, als mn knieën op slot gaan, als mn middenrif ineen krimpt, pak ik mn kans. Wat zie ik, wat voel ik en verder geen interpretatie, geen gegraaf naar mijn verleden, geen oordeel, geen ingrijpen, alleen voelen. Fysiek voelen. Dit is allang in de Lichtenberger lijn, maar voor mij nieuw dat ik geen verborgen agenda meer heb rondom angst en stress. Het hoeft niet meer weg, ik luister er naar, het voelt als spelen. De prachtige dingen die zich ondertussen ontvouwen of manifesteren, beschouw ik als bonus. Er staat niets op de agenda.

Het mooie is dat ik dit zo duidelijk heb mogen ervaren bij iemand die ik zelf les gaf in de Lichtenberger Methode en dus ook hierin, maar die mij een grote wederdienst bewees door mij dit op zijn eigen zachtaardige en open manier voor te spiegelen. (Dank je wel Mark!)

Onderstaand verhaal had ik een tijd geleden opgeslagen om eens een keertje te bekijken. Dat keertje werd nu en ik kan het iedereen zeer aanbevelen! Er worden verrassende dingen verteld.

https://ted.com/talks/kelly_mcgonigal_how_to_make_stress_your_friend?utm_source=sms&utm_medium=social&utm_campaign=tedspread

Standaard

Zen en de Kunst van het luisteren

Is het mogelijk om in een andere zijns-toestand te komen door te zingen? Veel mensen roepen het, maar ik denk niet dat we het over hetzelfde hebben. “Je zingt je vrij” “stembevrijding” “zingen is zijn” en dat soort uitspraken hoor ik vaak. Wat dit voor veel mensen betekent is dat zij leren om eindelijk te durven zingen, waarmee zij een gevoel van “er mogen zijn” krijgen, waarmee zij zich eindelijk kunnen uiten en dit brengt een bepaalde vrijheid. Je durft, je gaat los, je zingt!
De toestand die ik bedoel is een andere.
Je gaat niet alleen los en je durft niet alleen, de klank die je voortbrengt doet via onze oren, en niet zomaar via onze oren, iets met het zenuwstelsel en brengt ons in een toestand van rust en ruimte. Van grenzeloos worden en toch niet zweverig. Van totale rust, en toch alert-zijn. Van in verbinding zijn met ons wezen zonder afgesloten te zijn van de buitenwereld, onze binnen- en buitenwereld bij elkaar…
Maar hoe dan? Hoe kan zoiets?
Leer het geheim van de zintuigen kennen. Ze werken voor ons en als we ze volgen, komen we bij wonderlijke fenomenen. Je zult misschien zeggen: “Ik gebruik mijn zintuigen altijd al, ik hoor, ik proef, ik ruik, ik zie, ik voel, waar heb je het over ?” Meestal gebruiken we onze zintuigen om aan iets te kunnen refereren of om iets te kunnen beoordelen. We ondergaan geluid niet zo zeer, ons oordeel is zo snel, dat we het ondergaan gepasseerd zijn. En zelfs als we genieten van dat heerlijke eten, zijn we zo snel met ons oordeel dat we het genieten op dat moment al weer vergeten zijn. Ook hebben de zintuigen een grote rol in het oproepen van emoties. We horen muziek en we komen in een bepaalde stemming, we ruiken iets en zijn terug in onze kindertijd.
Ook hier bedoel ik iets anders met het volgen van de zintuigen.
Als we onze eigen stem als voorbeeld nemen. We maken een klank zonder voorbedachte rade, zonder esthetisch uitgangspunt en op het moment dat we gewaarworden dat deze klank steeds meer diepte krijgt of van een kwaliteit is dat met sprankelen, bruisen of levendigheid vergeleken kan worden, doet dit iets met een bepaalde hoofdzenuw in onze hersenen. De Nervus Vagus welteverstaan. Deze wordt actiever en hierdoor komen we in een andere toestand. De spieren in ons stemapparaat, verbonden met deze zenuw gaan zich anders gedragen en we beginnen makkelijker en vrijer te zingen. De klank wordt hierdoor nog weer dieper, helderder en beweeglijker en dit maakt de Nervus Vagus nog actiever en zo gaat het eindeloos door. Het lijkt of we zweven, alsof we moeiteloos rechtop staan, ons geluid nemen we in ons hele lijf waar en tegelijkertijd vol buiten ons. Deze toestand en de bijbehorende klank is engelachtig, groots en krachtig tegelijk te noemen. De uitvoerder ervaart het en de toehoorder ervaart het. Magie.
cropped-img_8569.jpg
En wat nog mooier is, deze ervaringen doen logischerwijs iets met ons als mens. Als we dit aandachtig luisteren en waarnemen ontwikkelen, gaan we anders om met onszelf, met elkaar, met onze kinderen. Er komt ruimte in ons zijn en een enorme creativiteit. We worden flexibeler, zachter, vindingrijker en dat allemaal door ons vermogen om te leren vertrouwen op de zintuigen en hun functie te leren uitbreiden.
IMG_8401
Standaard